💻انسان بدون اینترنت📱
شاید باورتون نشه ولی الان فهمیدم که من اعتماد به نفس کافی برای درست کردن یک کیک ساده بدون اینترنت رو هم ندارم حتی..... !
نمی تونم یک متن بسیار بسیار ساده انگلیسی رو بدون کمک اینترنت بنویسیم.
تاریخ نویسی که می کنم جزئیات رو خاطرم نمونده و حتی توانایی نوشتن یک متن نخبگانی تاریخی رو هم به عنوان یه دانشجو ندارم....
خیلی عجیبه.....
می دونید؟ دارم فکر می کنم که چقدر همیشه می گفتم اینترنت وسیله خوبیه. ما از اینترنت یاد می گیریم. اما مگه یادگیری واقعی اون نیست که تو بدون همراه داشتن کتاب بتونی تو موقعیت درست عمل کنی؟
اینترنت گاهی فقط به ما کمک می کنه با کمکش اون کار رو انجام بدیم و وقتی قطع بشه می فهمیم که شیوه درست انجام اون کار رو یاد نگرفته بودیم! بلکه فقط از روی دستورالعمل ها انجامش داده بودیم.
تازه من آدمی هستم که زندگیم رو به هوش مصنوعی و اینترنت و فضای مجازی گره نزدم. اگه کسی قبلا وبلاگ من رو خونده باشه می دونه که حتی الامکان سعی می کنم حتی با صرف وقت بیشتر و مطالعه منابع بیشتر از هوش مصنوعی استفاده نکنم و خودم فکر کنم. حتی برای تصویر سازی نشریات هم از هوش مصنوعی استفاده نمی کنم. یا خودم در نت می گردن و یا نقاشی می کشم به جای تصویرش و در متن نوشتن و تحلیل داده ها هم حتی از هوش مصنوعی استفاده نمی کنم....
اما با این وجود دیدم که چقدر زندگیم وابسته بوده انگاری و چقدر وابستگی به هیچ چیز خوب نیست.... من مثلا چند روز دیگه اگه خدا بخواد لیسانس روانشناسی می گیرم.... اما چقدر در نبود اینترنت و ابزار های هوشمند خودم به عنوان انسانی که ۴ سال روانشناسی خونده دانش دارم و توانایی کاربردی کردنش رو؟
من فکر می کنم این نبودن اینترنت فرصتیه تا به خودمون بیایم و ببینیم که واقعا داریم چه کار می کنیم؟ واقعا انسان های تحلیل گر تر، دانشمند تر، دانا تر و هوشمند تری هستیم؟ یا همه ی علم و عقل و دانش و هنر ما وابسته به یه تراشه است، یا به یه سیم یا به چیز های دیگه؟
عمق دانش هرکس به اندازه ی همون چیزیه که در نبود همه ی ابزار ها با خودش داره....
ما انسانیم.
خالق اینترنت.
پدیدآورنده ی انقلاب های صنعتی.
ایجاد کننده کشاورزی مدرن........
این چه نوع خفت و خاری ایه که الان دچارش شدیم؟
ما بدون وجود یکی از دست سازه های خودمون ضعیف و ناتوان شدیم!
در حالی که قبلش هزاره ها زندگی می کردیم.
یه دوره امنیتی شرکت کرده بودم در یکی از دانشگاه ها... درباره سرویس های اطلاعاتی کشور های مختلف بود. خب... شما می دونید که MI5 یکی از سرویس های اطلاعاتی جاسوسی ۴ گانه انگلستانه که بیشتر کارش رسانه و جنگ شناختی و مهندسی روایت و دست کاری تمدن و این هاست. یه سری رسانه های شیاد، بی اخلاق و جاسوس و البته حرفه ای دنیا مثل ایران اینترنشنال هم البته در انگلستان مستقرند. و انگلستان سرویس های اطلاعاتی رسانه ایش به شدت قویه.
مثلا اگه یادتون باشه بعد از جنگ ۱۲ روزه یه روایتی وایرال شد در بین برخی مردم ایران و دنیا مبنی بر اینکه "ایران نباید قدرت موشکی داشته باشه!" و بعدش "ایران نباید قدرت پهپاد داشته باشه" . منشأ این روایت و وایرالش در فضای مجازی و ارسال اخبار و شایعات به صورت نفر به نفر از تخصص های MI5 هست که این روایت ها علیه ایران هم کار همین سرویس اطلاعاتی_جاسوسی انگلستانه...
بگذریم... حرفم این ها نبود.... . رئیس MI5 در مصاحبه ای پیرامون چگونگی استفاده MI5 از ابزار های هوشمند و هوش مصنوعی گفت ما از هوش مصنوعی و فناوری استفاده های خیلی خوبی می کنیم اما در نهایت سرمایه گذاری اصلی ما چه روی نیروی اطلاعاتی خودمون و چه برای جامعه هدفمون روی "انسانه"....
شخصیت انسان پتانسیل عجیب غریبی داره. یکپارچه کردن اطلاعات مختلف ورودی، توانایی گزینشی ادراک کردن اطلاعات، انواع سوگیری ها، انواع هوشمندی ها، چرخش های غیر قابل پیش بینی و غیره.... و غیر از اینکه شخصیت هر انسان پیچیده است، الگو های روابط انسانی، چگونگی تعامل، الگوریتم های کنش های جمعی و غیره هم در نوع خود پیچیده و منحصر به فرد و حتی غیر قابل رمزگشایی اند...
وقتی مدیر یکی از امنیتی ترین بخش های انگلستان که کارش با رسانه است می گه ما از فناوری استفاده می کنیم اما سرمایه گذاریمون روی انسانه یعنی ما باید حساب کار خودمون رو بکنیم که شگفت انگیز ترین ابزاری که در دست داریم خودمونیم و اگرچه استفاده از اینترنت، هوش مصنوعی، اپ ها و پیامرسان های مختلف خیلی خوب و تسهیلگره اما حباب توانایی هامون در نبودنشون می ترکه و می بینیم خودِ منِ انسان به اندازه ی یک متر بوده توانایی هام و ۱۰۰ مترِ دیگه حباب دورم همش به خاطر ابزاری که داشتم بوده...
خودمون چقدر می دونیم؟ خودمون چقدر می ارزیم؟ خودمون.... خودِ خودمون......
+ الحمدلله و به یاری خدا و به خواست خدا و به اراده ی خدا اولین نسخه "فانوسنامه" امروز به صورت محدود به نمایش در اومد.... در همین شرایط قطعی پیامرسان ها و اینترنت.... به سختی متن ها تدوین شد، با سردبیر دوم نشریه تلفنی ساعت ها در ارتباط بودیم ، عکس ها نقاشی شدن ، اسکن شون و با بلوتوث به لپ تاپ ریخته شدن و در نهایت هم نسخه چاپیش روی فلش ریخته شد و به صورت فیزیکی عرضه شد....
با شناختی که از بچه های نشریه و علاقشون به کار دارم اگه یه روز اینترنت که هیچ، همه ی وسایل دیجیتال بسوزه ، مطمئنم با دود به هم علامت می دن، توی یه پارک محلی جمع می شن، محتوا تدوین می کنن، دستنویس صفحه آرایی می کنن، با مهر سیب زمینی روش چاپ می کنن و بعد با کاغذ کاربن تکثیر می کنن.....🗿☠🤣🤣🤣
اصلا محدودیت معنایی نداره.
خلاصه که توانایی ما به اندازه ی امکاناتمون نیست، به اندازه ی ارتباط ما با خداست :) 🌠⚡🌙
++ بچه ها بسیار بسیار بسیار معذرت می خوام بابت جواب ندادن کامنت ها، یه کم سرم شلوغ بود ، ان شاالله جواب می دم.
در بحث هوش مصنوعی و ادبیات دیجیتالی و هنر در امتدادش؛ بعضاً بحثهایی میکنیم که باید تا حدودی در این گذار از هنر مدرن ساخت دست انسان تا هنر مبتنی بر هوش مصنوعی تا جای ممکن مقاومت بشه و هنرمندهای اصیلتر در عین حالی که انعطاف به خرج میدن مثل یک سد هم عمل کنن..
البته این مباحث خیلی برای من گسترده هست که شاید پژوهشهای مختلفی باید صورت بگیره تا اون عصاره و جان کلام رو بشه به بهترین شیوه بیان کرد...
منظورم اینه سمبلکاری نشه!
اما خب من خودم بهعنوان کسی که در گذشته به هنر بر پایه تکنولوژی معتقد بودم؛ الان خلاف جهت کمی حرکت میکنم تا این تعادل برقرار بشه و ناگهان با سیلی از محتوای غیراصیل و دم دستی مواجه نشیم...
البته تمسخر افراد هم هست این وسط؛ چون واقعاً این دغدغهها اون هم در باب هنر کمی براشون مضحک بهنظر میاد ولی خب واقعاً چیزیه که من رو نگران میکنه که آیا ما هنر ساخت دست بشر رو تا کی میتونیم زنده نگه داریم...
اصلاً اگه روزی بیاد که بر پایه جنگهای جهانی و ... تکنولوژی بهطور کامل نابود بشه اصلاً بشر چقدر میتونه با هنرهای مختلف از موسیقی تا نقاشی و حتی آشپزی کمی از واقعیت زبر دنیا دور بشه...